7 پديد آمدن انسان و حلّ مشكل هستى « وَ اللَّهُ أَخْرَجَكُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ لا تَعْلَمُونَ شَيْئاً وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ . » ( خداوند شما را از شكمهاى مادرانتان بيرون آورد حالى كه هيچ چيز نمىدانستيد و براى شما گوش و چشمان و دلها آفريد شايد شكرگزار باشيد . سورهء نحل - آيهء 78 ) . انسان ، هنگامى در صحنهء هستى پديدار گرديد كه از همهء دشواريهاى زندگانى بىخبر بود و نمىدانست چرا بيدار شده است و سرنوشتش چيست . اما خداى تعالى از نظر احترام به انسان و بالا بردن ارزش و پايهء او و تميز گذاشتن بين او و ديگر آفريدگان زمين ، وى را به همهء وسايلى كه راه را روشن گرداند ، مجهز ساخت تا انسان بتواند به وظيفهء خود كه جانشينى خداوند بر روى زمين است ، عمل كند . خداوند ، در سعادت را به روى او گشود و نهانيهاى آفرينش را بر وى آشكار ساخت . انسان ميتواند تمام مشكلات را در صورتى كه شيوهء به كار بردن وسايل را بشناسد حل كند . اين وسايل عبارتست از شنوايى براى فرا گرفتن معلومات ، بينايى براى ديدن موجودات ، و عقل براى نتيجه‌گيرى از محسوسات . خداوند انسان را مامور كرده است تا بهتر بتواند از وسايل استفاده كند و آنها را